به گزارش مفدا خلخال ؛ «ای ایران» فیلمی سینمایی در ژانر کمدی است که با نویسندگی و کارگردانی «ناصر تقوایی» در سال ۱۳۶۸ راهی سینما شد. در این فیلم که بازیگرانی چون اکبر عبدی، حمید جبلی، ثریا حکمت و محمد ورشوچی نقش آفرینی کرده‌اند، داستان به حال و هوای انقلاب اسلامی پرداخته می‌شود.
برخلاف بسیاری از فیلم‌ها و سریال‌هایی که در مورد انقلاب و حواشی آن ساخته شده و پر از شعار بوده‌اند و سازنده‌ها مقصود خود را به طور ناشیانه و آشکار به صورت شعار در دیالوگ‌ها بیان می‌کنند و دل مخاطب به ویژه مخاطبین جوان را می‌زنند، سازنده‌ی «ای ایران» اهداف خود را به دور از شعار زدگی در تاروپود داستان با استفاده از نمادگرایی و عناصر مختلف داستان به نمایش گذاشته است که در مورد تعدادی از آن‌ها در این مطلب صحبت خواهد شد.

 تیتراژ آغازین فیلم سرودی انقلابی است که بسیاری از ایرانی‌ها، پیر و جوان، با آن خاطره داشته و همین کافی است تا تعدادی از مخاطبین با این فیلم همراه شوند. هر چند تیم بازیگری هم در این همراهی بی‌تأثیر نخواهد بود.

 این اثر بعد کوچکی از مبارزه‌ی مردم ایران با رژیم شاهنشاهی را در شهر ماسوله به نمایش گذاشته و روایتگر خدمت یک گروهبان شاهنشاهی در این شهر کوچک است که ایستادگی و اعتراض بازاری‌ها نسبت به ظلم‌های خود را کودتا علیه رژیم تلقی می‌کند و همچنین همسرش نیز در ظلم‌های او شریک است.

 اولین صحنه‌ای که از فیلم مشاهده می‌کنیم پرچم ایران است که با محوریت فیلم و نام آن مرتبط است. این موضوع که سازنده با صحنه‌هایی از این قبیل و بدون هیچ کلامی موضوع و محوریت داستان را به بیننده یادآور شود، بسیار اهمیت داشته و امتیازات مثبتی را از آن اثر می‌کند. نکته‌ی دیگری که حائز اهمیت بوده این است که نماد مرکزی پرچم مشخص نیست و نماد شاهنشاهی آن با فوت یک سرباز دون پایه نمایان می‌شود. به نظر می‌رسد که سازنده با این حرکت قصد داشته پایه‌های سست رژیم سابق این کشور را نشان دهد و آن را به سخره کشاند.

 از لهجه‌ی گروهبان و همسرش پیداست که برای شهر ماسوله نیستند. گروهبان و خانواده‌اش نمادی از حکومت شاهنشاهی است که متعلق به این سرزمین نیستند و مردم ماسوله نمادی از کل مردم ایران هستند که قصد دارند این رژیم را به خاطر زورگویی‌هایش از جایی که به آن تعلق ندارند، بیرون کنند!

در قسمت دیگری از این اثر مدرسه‌ای ابتدایی را می‌بینیم که در آن به دانش آموزان سرود تغییر یافته‌ی «ای ایران» آموزش داده می‌شود و گروهبان نظر مخالف خود را نسبت به این موضوع نشان داده و اظهار می‌کند که تمام جنبش‌ها علیه رژیم زیر سر این جماعت است!
ناصر تقوایی در حرکت نمادینی دیگر مقصود خود را مبنی بر این که «تغییر را باید از سن کم پایه گذاری کرد» نشان می‌دهد.

 سرتاسر این اثر سینمایی مملو از این صحنه‌های نمادین و نهفته در تاروپود فیلم است که صحبت از تمام آن‌ها در این مطلب حوصله‌ی خواننده را لبریز می‌کند و برای دانستن آن‌ها تماشای این اثر انقلابی و کمدی به دور از کلیشه را پیشنهاد می‌کنیم.

«پایان»

نازنین عباسی
بهداشت عمومی۹۹